چیزی به نام عشق ...

یه زمانی فک میکردم دوس داشتن خیلی خوبه مخصوصا دوطرفه ش ...

یه طرفه ش که هیچی پر واضحه که خوب نیست ...

ولی الان دارم می بینم دوطرفشم خوب نیس دلیلم دارم

آخه دوس داشتنی که نتونی بی نهایت عشق بورزی

که باید جلوی دوس داشتنتو بگیری

که باید مواظب باشی طرفت نفهمه چقد دوسش داری که خدانکرده تنها نذاره و عشق سریز نکنه ...

باید مراقب باشی over flow نشه هیچوقت ... وگرنه تنها می مونی ...

خب بنظرم تنهاییه قبل از این دوس داشتن دوطرفه خیلی ارجحیت داره ...

دوس داشتنی که باید مواظب باشی و زیاده از حد عشق نورزی اسمش دوس داشتن نیس ...

چیزی که ترس از دست دادن توش باشه اصن عشق نیس ...

چیزی که حساب کتاب باشه چیزی که پاش چرتکه بندازی اصن نمیشه بهش اعتماد کرد چه برسه به عشق ...

چیزی که مدام چکش کنی ، شب با ترس بخوابی که فردا روزی نباشدش ... باید زود ازبین بره ...

معصوم نوشت :

+ اگه هرکدوم از این احساسات توی دوس داشتن به آدم دست داد بنظرم باید بیخیال ادامه دادن شد و خیلی زود تظاهر به دوس داشتن رو ترک کرد ... سخته ولی به جلوگیری از رنجش های بعدی می ارزه ...